آنگاه که غرور کسی را له می کنی،

 آنگاه که کاخ آرزوهای کسی را ویران می کنی،

 آنگاه که شمع امید کسی را خاموش می کنی،

 آنگاه که بنده ای را نادیده می انگاری ،

 آنگاه که حتی گوشت را می بندی تا صدای خرد شدن غرورش را نشنوی،

 آنگاه که خدا را می بینی و بنده خدا را نادیده می گیری ، می خواهم بدانم،دستانت را بسوی کدام

آسمان دراز می کنی تا برای خوشبختی خودت دعا کنی؟

 بسوی کدام قبله نماز می گزاری که دیگران نگزارده اند؟

ای که هوای من شده ای

دم زدن در تو حیات من است.

ای که در گذرگاه عمر تو را یافته ام

تو مرا می سازی و من تو را می سازم

تو مرا می سرایی و من تو را می سرایم

تو مرا می ترا شی و من تو را می تراشم

تو مرا می نگاری و من تو را می نگارم

من تو را بر صورت خویش می سازم.

و از روح خویش در تو می دمم که همانند منی

که خلیفه منی که امانت دار منی.

اما افسوس افسوس که تو در زمین نیستی

تو بر روی زمین نیستی

زمین از ما نیست

زمین ازان دیگران است

بر روی این خاک هر دو غریبیم

هر دو بی کسیم

هر دو اسیریم.

(دکتر شریعتی)

اغنيا مکه روند و فقرا سوي تو آيند جان به قربان تو مولا که حج فقرايي

باز دلم هوایی شده ، هوایی حرمت ، هوایی کبوتر شدن در آ سمان بی کران صحن و سرایت ،

ای رئوف !
دلم می خواهد دوباره گوشه ای از خانه ی عشقت مأوا بگیرم،
سر بر دیوار گذارم و به پنجره های ضریحت خیره شوم،
آنگاه با شکوفه های الماسی که از مژگانم می شکفد قصری از توسل
ساخته و به امید اجابتت، مهربانیت را در آ غوش کشم.
تشنه ام ، تشنه ی جرعه ای از آب سقا خانه ات،

عزیزا !
جان این میهمان ، شوق سیراب شدن از شراب نابی که از جام دستانت می جوشد را تمنا می کند.

بی قرارم ، بی قرار لحظه ی دیدار، لحظه ی تولددوباره ی گنبد طلائیت در قاب انتظار چشمانم .
لحظه ی دق الباب حریم رهاییت با طپش های دل بی تابم .
لحظه ی پر گشودنی که زمز مه های لطیف وصال تا اوج حضورت پرواز می کند که


السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا

پیرمرد تصمیم گرفت تا با پسر.عروس و نوه چهار ساله خود زندگی کند.دستان پیرمرد می لرزید و چشمانش خوب نمی دید و سختی می توانست راه برود.هنگام خوردن شام غذایش را روی میز ریخت و لیوانی را بر زمین انداخت و شکست.

پسر و عروس از این کثیف کاری پیرمرد ناراحت شدن:باید درباره پدر بزرگ کاری بکنیموگرنه تمام خانه را به هم میریز. انها یک میز کوچک در گوشه اطاق قرار دادند . پدر بزرگ مجبور شد به تنهایی انجا غذا بخورد. بعد از اینکه یک بشقاب از دست پذر بزرگ افتاد و شکست دیگر مجبور بود غذایش را در کاسه چوبی بخورد. هر وقت هم خانواده او را سرزنش می کردند پدر بزرگ فقط اشک می ریخت و هیچ نمی گفت.

یک روز عصر قبل از شام پدر متوجه پسر چهار ساله خود شد که داشت با چند تکه چوب بازی می کرد.پدر رو به او کرد و گفت:پسرم داریچی درست می کنی؟پسر با شیرین زبانی گفت:دارم برای تو و مامان کاسه چوبی درسنژت می کنم که وقتی پیر شدید در انها غذا بخورید و تبسمی کرد و به کارش ادامه داد.

از ان روز به بعد همه خانواده با هم سر یک میز غذا خوردند.

                                           نخواست او به من خسته بدگمان برسد

شکنجه بیشتر از این که پیش چشم خودت

                                            کسی که سهم تو باشد به دیگران برسد

رها کنی برود از دلت جدا باشد

                                       به ان که دوست ترش داشته به ان برسد

گلایه ای نکنی و بغض خویش را بخوری

                                      که هق هق تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند که ...!نه نفرینش نمی کنم که مبادا

                                            به او که عاشقش بودم زیان برسد

خدا کند که فقط از دلم برود

                               خدا کند که فقط او به ان برسد.

بی تو حتی آسمان از حرمت بودن تهی ست

با توام ای آفتاب تشنه ی رفتن بأیست

با توام خورشید من – ای سیب شیرین – بعد تو

آسمان بی ستون بر شانه انسان گریست

با توام لیلای شب های جنونم، بعد تو

قیس هم قدر دل دیوانه ام آشفته نیست

من که هستم، بی تو من دیگر ضمیر مبهمی ست

ای ضمیر مستتر در باورم، اسم تو کیست

در مسیر عاشقی تردید در رفتن خطاست

اندکی دیگر جوانی می رود، آری مأیست.

سومین شعر کتاب "از بودای نگاه تو و زرتشت سوختن"، سروده علی ابدال

 درختان را دوست مى‏دارم؛ كه شاخه‏هاشان نسيم محبت را با ياد تو معطر و متبرك مى‏كنند.

 آب را مى‏پسندم كه روان مى‏شود، تا غبار از قدوم پاك تو برگيرد.

 باد را مى‏نوشم؛ كه ياد روح‏نواز كوى تو را، هديه مشامم مى‏سازد.

 و انتظار را مقدس مى‏شمرم؛ از آن كه هر آدينه، منتظرت مى‏نشينم. هر آدينه، چشم به راه

 و گام تو مى‏سپارم و هر آدينه، دلم را سفره ي محبت‏هاى تو مى‏كنم.

 نوازش نگاهت را از ما دريغ مدار، اى مولا، يا صاحب‏الزمان...!